زیاد نزدیک ایستاده­ای….. به نزدیکی میله­ها با دستت از فردا

یک قدم فاصله بگیر

                             برادر من اسلام در خطر است

یک قدم که دورتر بروی، نه بوی تند شعارت مگس­ها را می­پراند

                                                                             نه جان گل­ها به خطر می­افتد

کمی آن ورتر….

یک قدم ناقابل دیگر هم که برداری، تو آنسوی میله­ها ایستاده­ای و ما این سو

                                                                                                نیستیم……

ما پشت میله­ها نیستیم

ما پشت دیوارها نیستیم

                             نه پشت پنجره­ها،

                             نه پشت درهای بسته­ی خانه­هامان…..

ما در سلولهای تاریک مغز پوسیده­ی همه­ی این شعرها

                                        میله­هایی که روی صورتت سایه انداخته­اند را می­شماریم

یک…. دو….سه….

                   یک…. دو….سه

ایست! خبردار!

به چپ چپ

به راست چپ

بالا چپ

پایین چپ

یک…. دو….سه….. ایست

                             تو نشمار، برادر من

ما شمردیم

 دلیل نمی­شود که با شمارش تو میله­ها کم شود

                                                          یا روزها

                                                          یا حتی قطره­های اشک آن…. آن زیباترین نقطه­چین

گردش زمین را هم که بشماری آخرش گالیله نمی­شوی دیوانه!

دیوانه می­شوی گالیور

گالیور!

چرا زودتر به یادم نیامد تا تو نمیری؟

نقشه فرار از زندان از کودکی دست گالیور بود

هر جمعه

          آن مردک بی­شعور…. اسمش چه بود؟…. نقشه را از گالیور می­دزدید و باز تا جمعه­ی دیگر…

                                                                                                                یک هفته!

یک هفته، یک هفته فراموش می­شوی زندانی

روی تنت هم که هیچ جایی برای خالکوبی نیست

          بس که ماچت کرده­اند این ماتیک­های سرخ از خون!

بگذریم….

بگذار از جان تو بگویم که گل و گیاه به خطر نیفتد

کاش به سادگی حرف «ز» تو هم جای زندان

                                                          به جای دیگری می­رفتی….

مثلاً قندان!

باید آنجا هم هوا خوب باشد،

                             پر از هم­سلولی­های شیرین…. خندان…. دندان…. رندان…. سندان…. چندان

اینهمه واژه!

          خب یکی دیگر را انتخاب کن برادر من!

با همه­ی این واژه­ها می­شود شعر گفت

                                                ولی با زندان فقط می­شود گریست!

مشتی بردندانت

پتکی بر سندان قلبت

خندان، چندان به زندان برو که قندان قندان قند در دلت آب شود و

                                                              آب از آب هیچ­کدام از این واژه­ها تکان نخورد و    

                                                                              سایه ز از سر هیچ­کدامشان کم نشود

که هر کدام از این واژه­ها را که برداری

                                                نه زندان از جایش تکان می­خورد و

                                                                                      نه این شعر بی­قافیه

درخت که نیست!

                   میله زندان است، ریشه ندارد!

رفتی آن تو امتحان کن….. شاید اصلاً پوسیده باشد

حالا برو

برو مثل کبریت بی­خطر

                             با هم­سلولی­هایت

                                      همگی با کله­های سرخ

                                                                   در جعبه بخوابید

وقتش که برسد، دانه دانه آزاد می­شوید

                                                تا دست دخترک کبریت­فروش از آتش شما گرم شود

تجسم موهای تو باشد!

-نردبان این شعر،

موهای تو بود.-

و اصلا هر شعری، هر لبخندی، هر بوسه ای…

می خواستم شب

ستاره باران نگاه تو باشد!

- روشنایی این کوچه ها و اتاق های تاریک،

چشم های تو بود-

و اصلا پوستت، دندانهایت و همان الماس مصنوعی کوچک روی سنجاق سینه ات…

می خواستم شب

هوس آغوش دوباره ات باشد

نه اشک بازوان انگار دیگر هرگزت

-هرگزمان-

نه خیال…

.

.

.

از پله های این شعر پایین می آیم

از حادثه حرف نزن!

سرنوشت تو

از همان روز اول

به طنابی گره خورده بود

که مادر در حیاط می زد

در میان سوز دیوارهای تازه سیمانی شده

تا تو بیافتی…

تو فرار کردی،

ایستادی،

تو هیچ وقت سقوط نکردی!

نه از رحم مادر،

نه در ذهن ما،

نه از روی چهارپایه ای که بیست و چند سال بعد

زیر پاهایت…

تو! یکدنده، بی خیال جاذبه ی زمین، باز نیافتادی!

و نخواستی بفهمی؛ هر ایکسی مساوی ایگرگ نیست

و هر نیافتادنی…

شاید هم اصلا نمی دانستی

چرا که

از اتحاد به بعد از ریاضی بدت آمده بود

می گفتی: با چه کسی؟ با چه چیزی؟ تضاد! تضاد! تضاد!

چرا که دندان های خرد شده ی مادر… چرا که جیب پدر… چرا که ران های زن رهگذر…

تو پانزده سالت بود

(تو فقط پانزده سالت بود!)

و ده سال آزگار یا بیشتر

آنقدر همه چیز را با تضاد دیدی…

دیدی لعنتی! که چشم هایت لوچ شد این روز های آخر زیر…

حالا آنقدر مرده ای

که هیچ رهگذری برای عبور از چهار راه دستت را نمی گیرد

و عصای تا شوی هراسانت را

بر در و دیوار این کوچه های شب های سرد-روزهای تاریکی نخواهی کوفت

و هیچ دزدی جیب هایت را نخواهد زد

تا تو باز گه گیجه بگیری

که جیب های خالی خودت،

یا دزد بیچاره.

حالا آنقدر مرده ای که نمی دانم

مخاطب این شعر چه کسی است…

مجروح شلیک های فریاد همسایه

روزهای آخر هر ماه!

گلوله ها کاسه شب را پر کرده اند.

کوله ات را بردار!

به خیابان بزن!

ماشین شکار کن!

که موهای سیاهت

جز در سمفونی ناکوک نفس های بریده بریده

در هیچ شعری جا نخواهند گرفت!

شب از استعاره…

و چشم هایت از…

.
.
.

کوله ات را بردار

به خیابان بزن

و از تمام عابران محفوظ به حیا

که سینه ها و ران هایت را…

رد پای کوچ آخرین دسته ی ماشین های بی بوق

و سربازان بی باتوم را بپرس!

که انگشت اشاره یمان به زور نگهش داشت

و ما که از زور این همه ترافیک و بی ماشینی سوارش شدیم

تولد غیر دموکراتیک ترین فرایند جهان است

حالا بروید برای مقابله

در مجلس مردمی

به آزادی همجنس بازان رای بدهید

حالا بروید

باتوم را به رای نمایندگان مردم بر فرقشان بکوبید

شعر من شجاع نیست!

فحش نمی دهد!

تهدید اش کرده اند به شکنجه مادر

مادری که انگار هیچ گاه شکنجه نشده است

و هیچ گاه چماق پدر بالای سرش نبوده و به من شیر نداده است

شعر من شجاع نیست

نطق اش را کشیده اند

مثل بنگ

و هی می خندد

که مثلا همه چیز خوب است

و ما خوشحالیم

و هر کجا باشم

آسمان مال من است!

آسمان آبی است

آبی

آبی

نه! نیست!

مثل نقاشی های پروانه

که نان را قرمز می کشد

و خورشید را سیاه

و مادرش آخرین زنی است که همه فال هایش را یکجا خریده است

نه! شعر من شهامت ندارد

نمی گوید

دهانت را ببند! زر نزن! و مرگ انگشتان افسانه را تئوریزه نکن

شعر من دموکرات است

مثل تولد

مثل پدر

مثل مرگ

مثل شب های هق هق خفه ی مادر

مثل درد زایمان

مثل پریود

مثل دولت

که به یمن و مرحمت اش

و به شکر خدا

نان و کشکی هست که بخوریم

هه!

کشک! زرشک!

از همان روز اول لب هایت بوی رفتن می داد

نه بوی سیگار

بوی بی تفاوتی

بوی توت فرنگی

تمشک

که اگرچه یکی دو باری بیشتر نخوردم اش

اما خیالش مرا تکه تکه کرد

نه! این شعر ترسو است!

می ترسد از رنگ آبی و قرمز

از چراغ سبز

از سوت

از فریاد

از گلوله

از شلیک

از اشک های مادر در 9 سالگی

از 209 در 20 سالگی

از نمره بیس

و مهر صد، هزار، صد هزار آفرین

که هیچ گاه نصیب اش نشد

صد آفرین

صد هزار آفرین

بر شما!

اما عصر باب سانز گذشته است

برای خدا دوبار نمی شود مرثیه خواند

همان بار اول

شمشیر گردنش را زد

و پرت شد در سیاهچال مغزی که نمی دانست

وقتی می پرسند با فلانی چه رابطه ای داری؟

گریه کند؟ داد بزند؟ یا بگوید

استغفرالله

…………………………………………………………

پ.ن: نوشته های سارا رو هرگز از دست ندید.

من سربازی خسته ام

با کوله بار کهنه اش،

با تفنگ پلاسیده اش،

که فروید هر شب پدرش را…

و هنوز پدر میمون مقدسی بود

که از درخت های مادر بالا می رفت

با دو جین فشنگ اضافه

و کلاهخود آبکش شده اش

و جیبش

که همیشه پر از باگ های نرم افزاری بود،

درست مثل جیب میمون ها

…

درخت های مادر خشک بودند،

من از زن همسایه به دنیا آمدم

و زن همسایه در اتفاقی کاملا شرعی مادر من شد!

…

به پدر گفتم تفنگت را بردار!

به کویر برو! کوه شکار کن!

که کوه ها آمده مرگند!

که کوه ها خود دربندند!

درکه اند، کلکچالند!

… کوه ها پلاسیده اند!

… کوه ها میخ های زمین اند که خود خود را!

پدر این کوه ها مانند تفنگ تو…

که می گوید که کوه آزاد است و حسین؟

دو متر که بکند به آب می رسد!

که می گوید من آزادم؟

چند متر که بکنی پاهایم در باتلاق مناسبات اجتماعی

در گه کیر کرده اند.

کوه ها چرک کرده اند، آماس کرده اند!

کوه ها آب معدنی کرده اند!

اما نباید فشارشان داد

که جایشان روی صورت زمین _برای ابد_ خواهد ماند!

صورت زمین را که نگاه می کنم

یاد بایری آبله گون مادر می افتم

و تویی که دیمت جواب نداد!

آخر زن، مزرعه مرد است!!!

پدر نگاه کن! بذر ندادی! کود کاشتی!

و لابد انتظار داری از کودهایت چگوارا بروید!

پدر من آزاده ام!

درست مثل کوه ها

و پاهایم گیر کرده در این اعماق.

این شعر قرار نیست شورایی باشد

و یا در هیچ حرکت دست جمعی دیگری سروده شود!

درست مثل صورت زمین،

مثل تفنگ تو،

که بی هیچ رای همگانی شلیک کرد

به مغز من

به مغز ما

…

پدر تقنگت را بردار،

انقلابی شو!

اما با تفنگ برنو

و با فشنگ های مشقی

تنها می توان انقلاب سفید کرد!

چشم هایم سفید شده است، دنیا تاریک

مثل انقلابی که تو می کنی، یا تو را!

نه پدر! این شعر

سر و کارش با تو نیست!

تو مرده ای!

تو مرده ای و اسپرم ها حالا استراحتی می کنند

و بازنشسته خواهند شد.

…

پدر!

التماس نمی کنم!

بهارنارنج ها را ول کن!

هلیا هم رفت…. به درک!

بگذار _من_ بازگردم!

پدر حتی اگر بخواهی التماس می کنم

تفنگ را بردار!

به مغز من شلیک کن! شلیک کن!

که کردی

و زن همسایه مرا حامله شد!

پدر من موهای مغزم را

با تیغ ژیلت

و فارسی وان تراشیده ام

که از پیچیدگی پینه های دست ها

هیچ نفهم ام.

دستی که در انقلاب

آفتاب و خاک

به پیچ و خم نشسته است.

پدر این دست ها

همان دست هایی نیست

که سینه های زن همسایه وفقرش را

دشنام می داد؟

پدر!

مگر قرار نبود این قصه بین تو، زن همسایه و مادر برای ابد….

من این قصه را می دانم!

بگذار بازگردم

بازگردم

باز گردم و کبوتری شکار کنم.

کبوتری که در چهارده سالگی

فرمول خیانت اش کشف شد.

و لابد مسئول همه ی این ها

کوه های عقیمند

عقیمند

و میمون هایی با جیب خالی!

و شاید حتی داروین

که رمز و راز زن همسایه را می دانست.

پدر میمون ها هم کار می کنند؟

و هر روز قبل از اذان صبح

زن همسایه را؟

که نمازشان باطل نشود؟

پدر این شعر را جواب بده!

نه با تحکم همیشگی

که ساکت باش! خفه شو! زر نزن! شلیک نکن!

مادر من چرا زن همسایه بود؟

از سفید تا سرخ چند رنگ است؟

چند نسل میمون؟

و چند رشته کوه؟

پدر این آخرین سوال را جواب بده،

شاید این شعر تمام شود!

شعله های آتش بالا می گیرد

تو می سوزی،

گر می گیری،

و سینه ی من…

تب می سوزاند

چه 40 درجه… چه صد درجه در ارتفاع صفر دریایی!

آتش، آتش است!

آتش، آتش است؟

توالت فرنگی یا دریا؟

شعله های آتش بالا می گیرد…

_مجرم بیماری روانی بود!

و ما به عکس های آتن خیره!

با چشم هایی سرخ

از دست دخترکی که نیامده، رفت

و تفنگی که شلیک نکرده، کشت!

شعله های آتش بالا می گیرد، بالا می برد

بالاتر از طناب دار،

بالاتر از ختنه،

بالاتر از…

در ارتفاع صقر دریایی

صفر دریا،… مجرم بیماری روانی بود

که غرق شد،

…آتش گرفت،

…بالا رفت!

مجرم، ما بودیم که الفبای زندگی را

با A آغاز کردیم!

ما سوختیم… ما سوخته ایم!

و سیاهی پوستمان

نه از آفتاب

نه از کمربند پدر

که انگار از رحم مادر بود!

مادر واژه ای است بین المللی،

درست مثل s.e.x

مثل girlfriend

و تجاوز

فقط نمی دانم چرا هیچ آپستروف اسی

از بدبختی ها جدایش نمی کند.

و همیشه ی خدایی

(که در استخوانش رسوب کرده بود)

بعد از اشک… گریه… خون…

مثل شعله های آتش…

……………………………………………………………

پ.ن: واران ترم کرد…

…………………………………………………………….

پ.ن1:

در اين شب ها

كه گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر مي ترسد،

تويي تنها كه مي فهمي

زبان و رمز آواز چگور نا اميدان را…

(شفيعي كدكني)

داغ را نمي شود شست!

بايد بگذارم موهايم آنقدر بلند شوند

آنقدر بلند كه آينه هم…

.

.

.

_سم هايم را كه نعل زدند گريه نكردم!

آخر مرد…

_اما الاغ! داغت هم زدند كه…

_ تحمل عزيز من! ما بايد سكوت مي كرديم

سكوت مي كرديم و زير لب يار دبستاني من…

با من و همراه مني؟

_راه پر از پيچ و خم بود و آخر تو پاهايت…

_ آه! فراموش كرده بودم

كه چه خيرانه دادي پاهايت را نعل كنند

دو فرشته! يك باغ سيب!

بنويسيد!

يا يك عدد ويزا!

مي گويند در سوئد خيابان هايي است كه جوي زلال، سرو بلند

و فاحشه هاي هزار رنگ…

دو فرشته! يك باغ سيب!

اخراجي هم در كار نيست!

تا مي توانيد گاز بزنيد!

بگيريد!

پارس كنيد!

…………………………………………………………………………..

پ.ن1: روژان! براي كودكي به سن و سال تو كه تازه زبان باز كرده -زندان- كلمه اي نيست كه بايد بعد از -بابا- بيايد!

پ.ن2: علي اخوان را آزاد كنيد!