برای محسن نازنینمان و از قلم ندا نوبخت

برادر من، جان دل

زیاد نزدیک ایستاده­ای….. به نزدیکی میله­ها با دستت از فردا

یک قدم فاصله بگیر

                             برادر من اسلام در خطر است

یک قدم که دورتر بروی، نه بوی تند شعارت مگس­ها را می­پراند

                                                                             نه جان گل­ها به خطر می­افتد

کمی آن ورتر….

یک قدم ناقابل دیگر هم که برداری، تو آنسوی میله­ها ایستاده­ای و ما این سو

                                                                                                نیستیم……

ما پشت میله­ها نیستیم

ما پشت دیوارها نیستیم

                             نه پشت پنجره­ها،

                             نه پشت درهای بسته­ی خانه­هامان…..

ما در سلولهای تاریک مغز پوسیده­ی همه­ی این شعرها

                                        میله­هایی که روی صورتت سایه انداخته­اند را می­شماریم

یک…. دو….سه….

                   یک…. دو….سه

ایست! خبردار!

به چپ چپ

به راست چپ

بالا چپ

پایین چپ

یک…. دو….سه….. ایست

                             تو نشمار، برادر من

ما شمردیم

 دلیل نمی­شود که با شمارش تو میله­ها کم شود

                                                          یا روزها

                                                          یا حتی قطره­های اشک آن…. آن زیباترین نقطه­چین

گردش زمین را هم که بشماری آخرش گالیله نمی­شوی دیوانه!

دیوانه می­شوی گالیور

گالیور!

چرا زودتر به یادم نیامد تا تو نمیری؟

نقشه فرار از زندان از کودکی دست گالیور بود

 

هر جمعه

          آن مردک بی­شعور…. اسمش چه بود؟…. نقشه را از گالیور می­دزدید و باز تا جمعه­ی دیگر…

                                                                                                                یک هفته!

یک هفته، یک هفته فراموش می­شوی زندانی

روی تنت هم که هیچ جایی برای خالکوبی نیست

          بس که ماچت کرده­اند این ماتیک­های سرخ از خون!

بگذریم….

بگذار از جان تو بگویم که گل و گیاه به خطر نیفتد

کاش به سادگی حرف «ز» تو هم جای زندان

                                                          به جای دیگری می­رفتی….

مثلاً قندان!

باید آنجا هم هوا خوب باشد،

                             پر از هم­سلولی­های شیرین…. خندان…. دندان…. رندان…. سندان…. چندان

اینهمه واژه!

          خب یکی دیگر را انتخاب کن برادر من!

با همه­ی این واژه­ها می­شود شعر گفت

                                                ولی با زندان فقط می­شود گریست!

مشتی بردندانت

پتکی بر سندان قلبت

خندان، چندان به زندان برو که قندان قندان قند در دلت آب شود و

                                                              آب از آب هیچ­کدام از این واژه­ها تکان نخورد و    

                                                                              سایه ز از سر هیچ­کدامشان کم نشود

که هر کدام از این واژه­ها را که برداری

                                                نه زندان از جایش تکان می­خورد و

                                                                                      نه این شعر بی­قافیه

درخت که نیست!

                   میله زندان است، ریشه ندارد!

رفتی آن تو امتحان کن….. شاید اصلاً پوسیده باشد

حالا برو

برو مثل کبریت بی­خطر

                             با هم­سلولی­هایت

                                      همگی با کله­های سرخ

                                                                   در جعبه بخوابید

 

وقتش که برسد، دانه دانه آزاد می­شوید

                                                تا دست دخترک کبریت­فروش از آتش شما گرم شود