تانک ها بوی لیلا می دهند

تانک ها از آن طرف آمدند

تانک ها از این طرف رفتند

تانک ها بوی لیلا گرفته بودند

غزه، عراق، افغانستان زیمباوه، سودان، چچن، تبت، … چه نیازی به نوشتن من وقتی این واژ ها خود تفسیر خودند؟

افعانستان نه آن کلمه چهار بخشی که کودکانش هیچ گاه هجایش نکرده اند، که نماد مین، کودکان بدون پا، پدران مرده، مادران روسپی و خشاش است. عراق را به استعاره و اختصار می شناسیم، ترور، بمب، خون… . کشور های آفریقایی و نزاع های قومی، گروهک هایی که بعضی چین و بعضی آمریکا را چو تکیه گاهی مطمئن داردند، کودکان ده ساله ای که مادر خود را می کشند با اسلحه ای هم وزن خود… . چچن، تبت، کردستان که مردمان آزادی خواهش هر روز و هر شب سرکوب می شوند، اعدام می شوند، دستگیر می شوند، به زندان می افتند و کاش فقط زندان بود… .

و غزه که این روز ها مادرانش به جای شیر، گلوله در دهان بچه ها می بینند. غزه ای که پر از لطافت است! گلوله ها بچه ها را می بوسند، بچه ها گلوله ها را. مرد ها لب حریص تفنگ ها را و تفنگ ها لبان تشنه ی مرد ها را! زن ها عشقبازی می کنند… اما با خرابه های فرو ریخته بر سرشان.همه یکدیگر را به اغوش می کشند اما درست قبل از تحویل جنازه به سرد خانه ها… چه لطافتی! چه مهربانی ای! چه طوفانی می کند این انسانیت!

در افغانستان پرنده ها از ارتفاع عمیق پرواز می کنند

مین ها بچه ها را دوست دارند

بچه ها مین ها را دوست دارند

در افغانستان

پرنده ها در ارتفاع عمیق پرواز می کنند

چه می کند این انسان؟ تکامل کدام اژدهایی انسان را بارور شده؟ این قابیل زادگان رو سفید کردنه اند پدرشان را! از همه سو آنچنان می بارد این انسانیت که وا می مانی، لخت و کرخت می شوی از دیدن این فجایع!

دولتمردان، نظامیان، رسانه ها و حتی و حتی مردم آنچنان در هم آمیخته اند که تمییز دادنشان ناشدنی است!

دولتمردان از دفاع اسرائیل در برابر حماس سخن می گویند، رسانه ها بی آنکه عکس ده ها کودک کشته شده را نشان دهند از کشته شدن “ستیزه جویان” فلسطینی خبر می دهند، دلاور مردان غیور حماس در خانه ها، مدارس و بیمارستان ها سنگر می بندند و مردم از ارتباط نداشتن اعراب و فارس ها حرف می رانند!

مانده ام! هیتلر و موسولینی را شبی هزار بار لعن می کنیم و عکس های “چه” را در ابعاد سه در چهار متر به دیوار اتاق هایمان می چسبانیم آن وقت به معنای تمام کلمه فاشیست هستیم! آن هم یک فاشیست خارق العاده! تا فرد چشم آبی مو بوری را می بینیم شروع می کنیم با دوکلمه انگلیسی یا فرانسوی که بلدیم با او صحبت کردن، شب به خانه می خوانیمش و… آن وقت اعتقاد راسخ داریم باید افغان ها را هر چه زودتر از کشور بیرون انداخت که باعث همه بدبختی های مملکت ما هستند!!!” چه” را انسان بزرگی می خوانیم اما فراموش می کنیم که او _ با تمام نقد هایی که به او هست_ مرز های صوری را در ذهن خود شکست و از آرژانتین به کوبا و بولیوی سفر کرد! فراموش کرده ایم! که اگر از “چه” بیش از قیافه و عکس هایش می دانستیم هرگز باور نداشتیم که کرد ها و ترک ها را باید سر برید چون استقلال می خواهند!

نظام امروز جهان و مناسباتش به مثابه یک سکه است. سکه ای که پشت و رو دارد، یکی همیشه رو به آسمان و یکی رو به زمین. تا این نظم بی نظم پابرجاست همیشه آمریکا انگلیس، چین و کشورهای مستکبر و کثیف مشابهی وجود خواهند داشت و همیشه غزه و عراق و افغنستان در خون خواهند تپید. در مقیاس کوچک تر باید گفت که همیشه عالیجنابان سرخپوش، شکلاتی پوش و معجزه های هزاره ها خواهند ماند و 209 هم پابرجاست.

حرفم به درازا کشیده شد. زیاده حرفی نیست!

خفه شو، خفه!

اصلا به تو چه :

” فلسطنی خانه ندارد،

تانک ها بوی لیلا می دهند” ؟

تو فقط یک شعری

که وقتی تمام شوی

برایت دست می زنند.

…………………………………………………..

پ.ن: قسمت های بولد  شده، قسمتی است از شعر تانک ها، سروده ی الیاس علوی شاعر افغانی در کتاب : من گرگ خیالبافی هستم، منتشر شده از نشر آهنگ دیگر

برچسب‌ها: بی گاه نوشته